wyraz ten wywodzi się z francuskiego carène („kil”), spokrewnionego z włoskim carena o tym samym znaczeniu.
W języku angielskim odpowiadające pojęcia to przede wszystkim czasownik to careen i rzeczowniki careening oraz careenage, używane na określenie techniki przechylania statku celem odsłonięcia kadłuba poniżej wodnicy, bez konieczności wprowadzania jednostki do suchego doku.
Z kolei francuskie i włoskie formy pochodzą od łacińskiego rzeczownika carina, oznaczającego kil statku, a pierwotnie także „łupinę orzecha”.
Zarys historyczny
Praktyka karenażu była szeroko stosowana w epoce żaglowców, zanim upowszechniły się kadłuby pokryte blachą miedzianą i stalową oraz stałe doki suche. Drewniane kadłuby, stale zanurzone w wodzie morskiej, szybko porastały glonami, wodorostami i skorupiakami (biofouling), co zwiększało opory ruchu, obniżało prędkość oraz manewrowość statków. Okresowe przechylanie jednostki i oczyszczanie jej dna było jednym z podstawowych zabiegów utrzymania żaglowców w dobrej kondycji eksploatacyjnej.