Od 1938 do sierpnia 1939 pełnił służbę w Dowództwie 4 Dywizji Piechoty w Toruniu na stanowisku szefa sztabu. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W sierpniu 1939 został szefem sztabu Grupy Operacyjnej „Wschód”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. Dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau.
Po uwolnieniu z niewoli wrócił do kraju i został przyjęty do ludowego Wojska Polskiego. Awansował na pułkownika. Wziął udział w pracach nad „obliczeniem strat i kosztów poniesionych przez Wojsko Polskie w wojnie z Niemcami w roku 1939–1945”. 17 grudnia 1951 został aresztowany, a 29 grudnia tego roku skazany przez Najwyższy Sąd Wojskowy na karę dwunastu lat pozbawienia wolności (sygn. SN 15/51).
Zmarł 10 sierpnia 1980 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera II C 11, rząd 3, grób 11).