W 1869 roku przeniesiony do Ministerstwa Wojny. Został tam członkiem Naczelnej Wojskowej Komisji Egzaminacyjnej. Po wybuchu wojny z Francją przydzielony do mobilnej kwatery Ministerstwa Wojny. Jego szlak bojowy obejmował między innymi bitwy pod Gravelotte, Beaumont, Sedanem oraz oblężeniu Paryża. W 1872 roku stanął na czele 23. Pułku Dragonów, co wiązało się z awansem na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). Dwa lata później mianowany szefem sztabu VIII Korpusu Armijnego oraz otrzymał stopień pułkownika (niem. Oberst).
W 1882 roku, będąc już generałem majorem (niem. Generalmajor), objął dowództwo nad 28. Brygadą Kawalerii. Nieco ponad rok później został szefem Departamentu Ogólnego Wojny w Ministerstwie Wojny oraz przedstawicielem Ministra Wojny przy Bundesracie, a także członkiem Komisji Obrony Kraju. W 1884 roku otrzymał prawo do zasiadania w Pruskiej Radzie Państwa (niem. Preußischer Staatsrat). Dwa lata później stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant). W 1888 roku stanął na czele Dywizji Kawalerii XV Korpusu Armijnego. Rok później mianowany generałem-głównodowodzącym IV Korpusem Armijnym z dowództwem w Magdeburgu, a w 1890 roku awansowany na generała kawalerii (niem. General der Kavallerie). W 1897 roku przeszedł w stan spoczynku i z tej okazji został szefem 2. Pułku Ułanów.