Zygmunt Zdzieborski (ur. 1 stycznia 1929 w Kałuszynie, zm. 5 maja 2003) – polski inżynier chemik i dyplomata, konsul generalny PRL w Mediolanie (1980–1981).
Życiorys Syn Bolesława i Julii. Od sierpnia 1944 do czerwca 1946 wraz z rodziną zesłany na roboty przymusowe do Niemiec. W 1946 powrócił do Polski, rozpoczynając pracę jako robotnik w Zakładach im. 22 Lipca w Warszawie. W tym samym roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, przekształconej później w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą (był m.in. członkiem egzekutywy POP PZPR przy Instytucie Technologii Nafty). W latach 1950–1954 studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej, równocześnie od 1953 do 1955 będąc asystentem w Instytucie Barwników i Półproduktów w Warszawie.
Od 1955 do 1965 kierował pracownią w Instytucie Technologii Nafty, a od 1965 był rzeczoznawcą w Centrali Handlu Zagranicznego „Polimex–Cekop”. W latach 1969–1973 i 1976–1982 konsul ds. handlowych w Konsulacie Generalnym PRL w Mediolanie, równocześnie od 1980 do 1981 konsul generalny tamże. Pomiędzy 1973 a 1976 doradca ministra w Ministerstwie Przemysłu Lekkiego. W latach ponownie pełnił funkcję konsula ds. handlowych w Mediolanie. We wrześniu 1982 został zastępcą dyrektora, a w grudniu 1982 p.o. dyrektora Przedstawicielstwa Firm Zagranicznych „Poliglob” w Warszawie.