Po zakończeniu konfliktu dołączył do 2. Pułku Grenadierów oraz został adiutantem w dowództwie II Korpusu Armijnego. Po awansie na majora w 1868 roku objął dowództwo nad batalionem w 1. Pułku Grenadierów Gwardii. Wraz z 1. Pułkiem Grenadierów walczył w wojnie prusko-francuskiej. W trakcie bitwy pod Gravelotte został ciężko ranny, a z udział w tym starciu został odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy. Po dojściu do zdrowia uczestniczył jeszcze w bitwie pod Le Bourget oraz w oblężeniu Paryża. Wojnę zakończył w stopniu podpułkownika (niem. Oberstleutnant).
W 1874 roku został pełniącym obowiązki dowódcy 55. Pułku Piechoty, a po awansie na pułkownika (niem. Oberst) rok później, objął pełne dowództwo nad pułkiem. Pozostawał na tym stanowisku do 1881 roku, kiedy został dowódcą 62. Brygady Piechoty, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor). W 1885 został na okres jednego roku powołany na stanowisko inspektora Landwehry w Bydgoszczy. W 1886 roku otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant) i stanął na czele 10. Dywizji Piechoty. Po awansie na generała piechoty (niem. General der Infanterie) w 1890 roku, objął funkcję dowódcy V Korpusu Armijnego, z siedzibą w Poznaniu, którą pełnił do przejścia w stan spoczynku w 1897 roku. Będąc na emeryturze został szefem 16.