W 1894 r. wytwórnia przy ul. Benedykta została zamknięta, a Jan Śniechowski wszedł w spółkę z handlowcem, Ignacym Hordliczką. W efekcie powstał zakład fabrykujący barwniki syntetyczne przy ul. Zegrzańskiej (obecnie: Henryka Dąbrowskiego) w Zgierzu. Fabryka znacznie się rozwinęła, osiągając wkrótce wyniki kilkuset ton produkcji. Do jej dokonań należ wprowadzenie do produkcji barwników kwasowych, m.in. produkowanego od 1904 r. barwnika czerń Boruta. W 1908 r. podjęto starania o budowę nowej fabryki usytuowanej w dalszej odległości od centrum miasta oraz przystosowanej do działalności rozszerzonej o półprodukty. Przy fabryce powstała pierwsza na ziemiach polskich wytwórnia kwasu siarkowego i oleum. W 1910 r. fabrykę przekształcono w Towarzystwo Akcyjne Fabryki Barwników i Przetworów Chemicznych w Zgierzu, która stała się fundamentem Zakładów Przemysłu Barwników "Boruta" w Zgierzu. W okresie I wojny światowej fabryka została znacznie zniszczona przez okupantów niemieckich. Po 1918 r. Jan Śniechowski podjął działania na rzecz odbudowy zakładu. W 1920 r.