Motywy geometryczne przeważały w początkowym okresie wytwarzania kilimów (XVII–XVIII wiek), natomiast motywy związane z naturą rozpowszechniły się w XIX wieku.
Produkcja kilimów w Cziprowci związana jest tradycyjnymi wierzeniami i praktykami rytualnymi. Przed rozpoczęciem pracy tkaczki modlą się o pomyślność przedsięwzięcia, a w trakcie tkania śpiewają i opowiadają sobie historie. Drzwi do warsztatu tkackiego pozostawia się otwarte, co ma pomóc w szybkim sprzedaniu gotowego dywanu. Zużyte nici osnowy przydeptuje się, aby młode tkaczki mogły jak najszybciej wyjść za mąż, a gdy kilim jest gotowy huśta się w nim dziecko, co ma przynieść zdrowie i pomyślność.
Transmisja tradycji Tradycje związane z tkaniem kilimów w Cziprowci przekazywane są z pokolenia na pokolenie w rodzinach – z matek i babć na córki i wnuczki, często podczas wspólnej pracy nad dywanami. Transmisję nieformalną uzupełniają zajęcia i kursy organizowane w miejscowym czitaliszte (domu kultury) im. Petyra Bogdana oraz w cziprowieckiej szkole. Tkactwo jest głęboko zakorzenione w lokalnym życiu społecznym i kulturowym.