Między XIII a XV wiekiem upowszechniło się mieszanie smoły z olejem, żywicą lub łojem, a w XIV wieku kadłuby niekiedy obijano dodatkowo skórą. Flota chińskiego admirała Zheng He (wyprawy z lat 1405–1433) miała kadłuby pokrywane wapnem z dodatkiem trującego oleju, natomiast Krzysztof Kolumb odnotował w dziennikach, że statki jego wypraw były pokryte mieszaniną smoły i łoju, a co kilka miesięcy należało je wysztrandować i przeciągnąć po piaszczystym dnie, aby usunąć narosty porostów. Przykładem zaawansowanych zabiegów ochronnych są karaki São Gabriel i São Rafael Vasco da Gammy, zaprojektowane pod koniec XV wieku przez Bartolomeu Diasa – ich poszycie uszczelniano pakułami z tłuszczem i wapnem, od wewnątrz styki desek zabezpieczano listwami, na zewnątrz stosowano blachę ołowianą, a dno i burty pokrywano mieszaniną smoły, łoju i tranu, aby utrudnić porastanie i działalność świdraków.
Ołów i miedź jako pokrycia przeciwporostowe