Kolejnym etapem było wprowadzenie pasów z blachy miedzianej, która ograniczała porastanie wodorostami i umożliwiała osiąganie większych prędkości. Miedź jako materiał okuciowy była prawdopodobnie stosowana już przez Fenicjan, a w czasach nowożytnych używano jej m.in. do łączenia elementów poszycia. Część statków Kolumba miała poniżej linii wodnej pokrycie z blachy miedzianej, chroniące drewniany kadłub przed skorupiakami i innymi organizmami morskimi, a jednym z pierwszych udokumentowanych zastosowań miedzi w podwodnej części kadłuba było obłożenie stępki w rejonie steru na okręcie z czasów panowania króla Danii Chrystiana IV Oldenburga.