W 1953 roku Sąd Powiatowy w Rzeszowie zmienił nazwę Spółdzielni Ceglarsko-Budowlanej „Jedność” na Robotniczą Spółdzielnię Pracy „Jedność” w Trzcianie. Do 1962 roku spółdzielnia funkcjonowała jako samodzielna jednostka z własnym zarządem i radą nadzorczą, zajmując się produkcją cegły, wypracowując zyski i prowadząc własne rozliczenia pod nadzorem spółdzielczym Okręgu Rzeszów. W tym okresie zatrudniała około 20 pracowników, w tym dozorców i palaczy, przy czym płace regulowano w systemie akordowym. Dla utrzymania ciągłości pracy w okresie letnim formowano cegłę surową i suszono ją w szopach, natomiast późną jesienią rozpoczynano wypalanie w piecu. Średnia roczna produkcja wynosiła około 1,3 miliona sztuk cegły, a w okresie szczytowym sięgała około 1,5 miliona sztuk.
Po 1962 roku spółdzielnię „Jedność” przejął zarząd spółdzielni „Kaflopiec” w Rzeszowie, która w 1972 roku przekształciła się w Zjednoczone Spółdzielnie Remontowo-Budowlane w Rzeszowie. W związku ze spadkiem zapotrzebowania na cegłę rozpoczęto w cegielni dorywczą produkcję kitu siarkowego na zlecenie Dolnośląskiego Zakładu Porcelany Elektrotechnicznej w Mysłowicach.