Plan urządzenia gospodarstwa leśnego W myśl rozporządzenia Prezydenta RP z 1927 r. właściciele lasów niepublicznych mieli obowiązek sporządzenia planu urządzenia gospodarstwa leśnego lub programu gospodarczego i przedstawienia go właściwej władzy do zatwierdzenia. Dokument składano do właściwej władzy. Władza mogła wprowadzać do planu zmiany lub żądać jego uzupełnienia, kierując się względami gospodarczymi i technicznymi, a po zatwierdzeniu zwracała właścicielowi egzemplarz z odpowiednim zaświadczeniem.
Ustawa przewidywała również mechanizm tzw. milczącej zgody, jeśli w ciągu dwóch miesięcy od złożenia dokumentu władza nie zawiadomiła o decyzji. Właściciel mógł rozpocząć działania przewidziane w planie, zaś po upływie roku plan uznawano za zatwierdzony z mocy prawa. Wyjątek od tej zasady dotyczył lasów obciążonych służebnościami, gdzie wymagano wyraźnej decyzji organu administracyjnego. Każda zmiana sposobu użytkowania lasu, odbiegająca od planu lub programu, wymagała ponownego zatwierdzenia przez władzę. Plany miały charakter nie tylko techniczny, lecz również prawny – stawały się obowiązującą normą gospodarczą, którą właściciel musiał realizować.