lepromatosis odnotowano głównie w:

Meksyku, Ameryce Środkowej, sporadycznie w Ameryce Północnej (głównie przypadki importowane).

W Europie zakażenia są niezwykle rzadkie i dotyczą głównie osób podróżujących do rejonów endemicznych.

Patogeneza i obraz kliniczny M. lepromatosis wywołuje trąd, najczęściej w postaci lepromatycznej, charakteryzującej się:

rozlanymi, symetrycznymi zmianami skórnymi, zajęciem nerwów obwodowych, utratą czucia, przewlekłym, wieloletnim przebiegiem, częstszym występowaniem tzw. „diffuse lepromatous leprosy” (rozlanej postaci trądu).

W części badań sugerowano, że zakażenia tym gatunkiem mogą przebiegać ciężej niż zakażenia M. leprae, jednak dane są ograniczone.

Przenoszenie Droga transmisji nie została w pełni poznana, ale przypuszcza się, że jest podobna jak w trądzie klasycznym:

długotrwała ekspozycja na aerozol dróg oddechowych osoby zakażonej, rzadziej kontakt ze zwierzętami rezerwuarowymi (np. pancerniki w Ameryce Północnej).

Diagnostyka Ze względu na brak możliwości hodowli bakteriologicznej, diagnostyka opiera się na:

badaniach histopatologicznych, metodach PCR wykrywających specyficzne sekwencje DNA, odróżnieniu od M. leprae poprzez analizę genetyczną.