Rezultat działań thumb|Most Langebro w Kopenhadze wysadzony w powietrze przez duński ruch oporu 23 marca 1945 Stopień, w jakim duński ruch oporu odegrał ważną rolę strategiczną w wojnie, był przedmiotem wielu dyskusji. Bezpośrednio po wojnie, aż do około 1970 roku, zdecydowana większość relacji przeceniała skuteczność ruchu oporu w walce z Niemcami poprzez akty sabotażu i dostarczanie kluczowych informacji wywiadowczych aliantom. Jednak na początku XXI, po ponownym zbadaniu archiwów, historycy zgodzili się, że chociaż ruch oporu zapewnił solidną podstawę moralnego wsparcia społeczeństwa i utorował drogę powojennym rządom, jego strategiczny wpływ na przebieg wojny był ograniczony. Niemcy nie musieli wysyłać posiłków z innych miejsc, aby stłumić duński ruch oporu, i obsadzili kraj stosunkowo niewielką liczbą żołnierzy Wehrmachtu. Ruch oporu nie przystąpił też do powstania powszechnego aż do wyzwolenia Danii w maju 1945 roku. Nawet ogólne znaczenie duńskiego wywiadu w kontekście jest wątpliwe.

W swojej książce pt.