W 1930 poślubiła pisarza Viktorsa Eglītisa.
W okresie powojennym, po aresztowaniu i śmierci męża, podejmowała próby dostosowania swojej twórczości do wymogów realizmu socjalistycznego, aby zachować status artystki. W 1945 została członkinią Łotewskiego Związku Artystów (LMS), z którego w 1950 ją wykluczono za „pozostałości formalizmu”, lecz w 1957 przywrócono.
Śmierć Zmarła w 1963, pozostawiając obszerny dorobek w dziedzinie malarstwa, grafiki i literatury.
Twórczość
Twórczość malarska Prace Hildy Vīki cechuje romantyczna fantastyka, dekoracyjność i bogata narracyjność kompozycji. Upodobała sobie wątki kobiece – często obdarzała bohaterki własnymi rysami twarzy.
W latach 20. i 30. brała udział w wystawach, prezentując filigranowe rysunki czarno-białe, barwne akwarele oraz stylizowane pejzaże, portrety i akty. Jej grafiki z końca lat 20. charakteryzowały się egzotyczną tematyką, ornamentyką i artdecowską stylizacją, czego przykładem są prace Meitenes ar suni czy Rīta stundā (1927).
W latach 30. artystka zaczęła rozwijać akwarelę, tworząc sceny obyczajowe o bogatej detalice (Puķu laistītājas, Ģimenes dārziņā).