Norwidowie posiadali dworek do 1848 roku, potem należał on do Jana Suskiego i Pauliny z Norwidów, jego żony i siostry Cypriana. Od około 1858 roku jego właścicielem był Bronisław Deskur, a następnie Antoni Winnicki. Kolejni właściciele to: Konstanty Puget (od 1874 do 1881 roku), Amalia Kochowicz (od 1881 do 1897 roku), Walenty Zieliński (od 1897 do 1898 lub 1899 roku). Kolejnymi właścicielami zostali Jeziorańscy (Jerzy Jeziorański nabył majątek Głuchy w 1898 roku), którzy posiadali majątek do 1966 lub 1967 roku; rzeźbiarz Bolesław Jeziorański kupił go jako resztówkę w 1912 roku z 16 hektarami gruntów, odziedziczyły go jego dzieci: Adela, Karol i Stanisława. Podczas II wojny światowej w dworku byli zakwaterowani niemieccy oficerowie; pod koniec wojny mieszkali w nim uciekinierzy; Sowieci częściowo zdemolowali budynek i obejście. Po wojnie majątek nie podlegał reformie rolnej. W latach 1945–1954 w dworku mieszkał malarz Antoni Gawiński z żoną Ireną i siostrą Jadwigą.
18 listopada 1959 roku zespół dworski został wpisany do wojewódzkiego rejestru zabytków nieruchomych. Ostatnia ze strony Jeziorańskich mieszkała w dworku Stanisława;