W relacjach z innymi uczestnikami życia publicznego Stop Bzdurom pozostawało w napiętych stosunkach nie tylko ze środowiskami prawicowo-konserwatywnymi, ale także z częścią organizacji LGBT oraz liberalnych mediów. W cytowanych przez Kowzana wypowiedziach Łania wspomina, że w pierwszym roku działalności „osoby LGBT nas nienawidziły, bo mówiły, że idziemy za daleko”, a Margot wyraża rozczarowanie reakcją mediów, które równocześnie potępiały metody kolektywu i skupiały się na sensacyjnych aspektach zatrzymania oraz dywagacjach na temat jej tożsamości płciowej.
Magdalena Sobczak wskazuje, że Stop Bzdurom odwoływało się do idei anarchizmu queerowego, kwestionując sztywne binarne kategorie płci i heteronormatywne wzorce seksualności. W jej analizie kolektyw wprowadził radykalne, anarchistyczne praktyki do „mainstreamu” ruchu LGBT w Polsce, a postać Margot stała się dla części młodych osób wzorem nieustępliwej aktywistki i ważnym punktem odniesienia, a kolektyw był postrzegany jako źródło innowacyjnych form działania politycznego.