Chociaż w dużej mierze samodzielnie uczyła się aktorstwa, istotny wpływ na nią wywarł . Mimo że była ceniona za urodę i talent, doceniano także jej głęboki i ekspresyjny głos, to niekiedy krytykowano ją za technikę aktorską.
W latach 80. XIX wieku zyskiwała coraz większe uznanie krytyków oraz odniosła sukces jako producentka, wystawiając Romea i Julię. W 1883, po występie w amerykańskiej inscenizacji Pigmaliona i Galatei W.S. Gilberta, grała na londyńskiej scenie . Pozostała w Anglii, gdzie przez sześć lat z powodzeniem i uznaniem występowała m.in. na deskach (RST) w Stratford-upon-Avon. W swoim pierwszym sezonie we wspomnianym teatrze zagrała w Komedii i tragedii Gilberta, a także w Romeo i Julii w 1884. Była też pierwszą aktorką, która sportretowała jednocześnie Hermionę i Perditę w Zimowej opowieści Shakespeare’a w 1887.
Po tym jak w 1889 zemdlała na scenie z powodu silnego wyczerpania nerwowego podczas występu w Albaugh’s Theatre w Waszyngtonie, rozwiązała swój zespół i – znajdując się u szczytu rozpoznawalności zarówno w Anglii, jak i w Stanach Zjednoczonych – w wieku 30 lat ogłosiła, że przechodzi na emeryturę.