Po śmierci ojca w 1812 r. (gdy Cristina miała zaledwie cztery lata) jej wychowaniem zajęła się matka, a kluczową rolę w kształtowaniu jej poglądów odegrał ojczym, Alessandro Visconti d'Aragona. Był to szlachcic zaangażowany w ruchy karbonarskie, który w 1821 r. został aresztowany za udział w konspiracji i skazany na wieloletnie więzienie. Zwolniono go w październiku 1823 r. Zmarł 6 stycznia 1851 r., pozostając dla Cristiny ważną postacią ojcowską przez większą część jej życia. Z drugiego małżeństwa matki urodziło się czworo dzieci: Alberto, Teresa, Virginia i Giulia. Cristina pozostała głęboko przywiązana do swojego przyrodniego rodzeństwa przez całe życie.
Edukacja i wychowanie Cristina otrzymała edukację typową dla dziewcząt z arystokratycznych rodzin mediolańskich: nauki śpiewu, rysunku, haftu i muzyki. Jej nauczycielką rysunku była Ernesta Bisi, która pomimo znacznej różnicy wieku stała się jej bliską przyjaciółką na całe życie. Bisi była osobą bliską środowiskom patriotycznym i poprzez nią Cristina zyskała dostęp do kręgów zaangażowanych w ruchy wyzwoleńcze. Ważną rolę w jej formacji odegrała również przyjaźń z Biancą Milesi, która wprowadziła ją w krąg nowych idei płynących z Francji, co nie podobało się konserwatywnej części rodziny. Opanowała biegle język francuski, włoski, angielski, łacinę oraz dialekt mediolański.