W jej salonie odbył się także słynny pojedynek pianistyczny między Ferencem Lisztem a Sigismondem Thalbergiem (31 marca 1837 r.), koncert charytatywny zorganizowany przez Cristinę na rzecz włoskich uchodźców politycznych, szeroko komentowany w ówczesnym Paryżu.
Salon Cristiny stawał się coraz bardziej znany w Paryżu za sprawą jej osobistego uroku, rozległej erudycji i wpływu społecznego. Przyczynił się do tego również jej niezwykły wizerunek – słynęła z niezwykłej, niemal „trupiej" bladości (będącej po części efektem choroby, a po części świadomej stylizacji romantycznej), ubierała się często na czarno i kultywowała aurę tajemniczości, co fascynowało romantycznych twórców. Heinrich Heine porównywał ją do „sław pokroju Rafaela czy Rossiniego", natomiast Balzac, choć doceniał jej intelekt, wyrażał się o niej z dwuznaczną rezerwą, twierdząc, że kobiety mogą pisać, pod warunkiem że palą swoje dzieła. Poeta Alfred de Musset zakochał się w niej, ale jego uczucie było nieodwzajemnione – opublikował nieprzychylny wiersz w Revue des Deux Mondes.