W odpowiedzi władze kolonialne zmobilizowały 1800 żołnierzy, oddziały milicji obywatelskiej oraz jedenaście batalionów rekrutów i wprowadziły w mieście godzinę policyjną, jednocześnie odwołując planowane obchody chińskiego święta. W obawie przed potajemnymi zgromadzeniami w obrębie murów zakazano Chińczykom zapalania jakichkolwiek świateł po zmroku oraz nakazano oddanie wszelkiej broni białej, „aż do najmniejszego noża kuchennego”. Następnego dnia wojska holenderskie odparły atak przeprowadzony przez liczące co najmniej 10 000 osób oddziały chińskie, napływające głównie z Tangerangu i Bekasi, na zewnętrzne umocnienia miasta. Według Stamforda Rafflesa w tym starciu poległo 1789 napastników. W związku z dalszą eskalacją zagrożenia gubernator Valckenier zwołał 9 października kolejne posiedzenie Rady Indii.
W tym samym czasie wśród pozostałych grup etnicznych Batawii – w tym niewolników z Bali i Celebesu, najemników bugijskich oraz żołnierzy balijskich – rozeszły się pogłoski, jakoby Chińczycy zamierzali dokonać masowych mordów, gwałtów i zniewolenia reszty mieszkańców miasta. W reakcji na te plotki grupy te rozpoczęły prewencyjne podpalanie domów chińskich położonych wzdłuż rzeki Besar.