Starzec stwierdza, że jest to kamień nagrobny Prebena Svanesa i jego żony. To jedno z ostatnich małżeństw pochowanych na starym cmentarzu klasztornym. Para była powszechnie znana i lubiana. Choć mówiono o ich wielkim bogactwie, żyli skromnie, nosząc proste ubrania. Siadywali przed swym domem. Preben i Marthe okazywali niezwykłą dobroć ubogim, pomagając im mądrze i po chrześcijańsku. Mężczyzna wspomina dzień śmierci żony Prebena i opisuje, jak głęboko był wówczas poruszony. Preben wspominał jej urodę, czas zaręczyn, niewinne spotkania, zaślubiny. Stary Preben pożegnał żonę, idąc tuż za trumną. Nagrobek kazali przygotować jeszcze za życia Marthe. Po roku zmarł Preben i spoczął obok żony. Majątek okazał się być skromniejszy, niż przypuszczano. Spadek trafił do dalekiej rodziny. Dom Prebena i Marthe rozebrano, gdyż groził zawaleniem. Ponad ich zapomnianym grobem biegnie dziś brukowana droga. Nagrobek stał się miejscem zabaw dzieci i suszarką na garnki w słoneczny dzień. Starzec z rozrzewnieniem stwierdza, że „wszystko ma zostać zapomniane”.