Rozprzestrzenienie Przedstawiciele rodzaju zamieszkują wyłącznie krainę palearktyczną. W Europie stwierdzono cztery gatunki. W Polsce notowana była w XIX wieku i na początku XX wieku S. analis, ale brak jest doniesień z późniejszych lat i współcześnie uznaje się ją za prawdopodobnie wymarłą w tym kraju. Z kolei S. apicalis wykazana została z Polski w XIX stuleciu błędnie.
Taksonomia Takson ten wprowadził w 1857 roku Étienne Mulsant. Gatunkiem typowym wyznaczono Sitaris apicalis.
Do rodzaju należy 29 opisanych gatunków: podrodzaj: Stenoria (Gineremia) Pardo Alcaide, 1961 Stenoria saharica Pardo Alcaide, 1961 podrodzaj: Stenoria (Stenoria) Mulsant, 1857 Stenoria analis Schaum, 1859 Stenoria acutipennis Fairmaire, 1881 Stenoria antoinei Pardo Alcaide, 1953 Stenoria apicalis Latreille, 1804 Stenoria canariensis Pic, 1902 Stenoria erevanensis Iablokoff-Khnzorian, 1958 Stenoria erythromelas Semenov, 1893 Stenoria falcipennis Semenov, 1893 Stenoria fasciata Faldermann, 1835 Stenoria grandiceps Semenov, 1893 Stenoria hauseri Escherich, 1904 Stenoria intermedia Dokhtouroff, 1889 Stenoria klapperichi Kaszab, 1958 Stenoria komarowi Dokhtouroff, 1889 Stenoria kraatziana Semenov, 1900 Stenoria laterimaculata Reitter, 1898 Stenoria longipennis Pic, 1933 Stenoria muiri Kaszab, 1956 Stenoria nigricollis Semenov,