Oprócz delegatów instytucjonalnych przewidziano możliwość imiennego powoływania osób prywatnych, szczególnie zasłużonych lub kompetentnych, co pozwalało włączać w prace Komitetu lokalnych działaczy, specjalistów i autorytety naukowe. Tak skonstruowany skład miał charakter międzyinstytucjonalny i społeczno-ekspercki, co zapewniało, że Komitety stawały się regionalnymi forami współpracy różnych środowisk na rzecz ochrony przyrody. W praktyce umożliwiało to prowadzenie zarówno działań urzędowych, jak i inicjatyw oddolnych oraz popularyzatorskich.
Zasięg terytorialny działalności Komitetów Działalność Komitetów była powiązana z obszarem właściwym dla danego oddziału PROP. Każdy z nich obejmował kilka województw, co odzwierciedlało ówczesny podział administracyjny państwa oraz potrzebę koordynacji działań na większym obszarze o wspólnych uwarunkowaniach przyrodniczych. W 1937 r. funkcjonowało pięć Komitetów Ochrony Przyrody: