Bitwa graniczna (; ; ) – określenie na serię bitew stoczonych wzdłuż wschodniej granicy Francji i w południowej Belgii bezpośrednio po wybuchu I wojny światowej. Starcia te rozstrzygnęły strategię militarną naczelnego dowódcy armii francuskiej, generała Josepha Joffre, opartą na Planie XVII i ofensywnej adaptacji niemieckiego planu wojennego Aufmarsch II autorstwa Helmutha von Moltkego Młodszego. Niemiecka koncentracja na prawej (północnej) flance miała zatoczyć koło w Belgii i zaatakować Francuzów od tyłu.
Niemiecki marsz został opóźniony przez ruch francuskiej 5 Armii pod dowództwem gen. Charlesa Lanrezaca na północny zachód, mający na celu przechwycenie atakujących sił, oraz obecność Brytyjskich Korpusu Ekspedycyjnego na lewym skrzydle francuskim. Wojska Ententy zostały jednak odparte przez Niemców, którzy zdołali wkroczyć do północnej Francji. Działania francuskiej i brytyjskiej straży tylnej opóźniły działania Niemców, dając Francuzom czas na przerzucenie sił ze wschodniej granicy na zachód, aby bronić Paryża. Kulminacją bitwy granicznej była I bitwa nad Marną.