Po zakończeniu wojny został przydzielony do 3. Pułku Huzarów, a w 1873 roku awansował na porucznika (niem. Premierelieutenant). W latach 1876–1879 pełnił funkcję adiutanta w dowództwie 7. Brygady Kawalerii i 3. Brygady Kawalerii Gwardii. Następnie, po awansie na rotmistrza (niem. Rittmeister), objął dowództwo nad eskadronem w 1. Pułku Ułanów Gwardii. W 1886 roku został adiutantem w dowództwie IX Korpusu Armijnego. Trzy lata później, już w stopniu majora, dołączył do sztabu 8. Pułku Dragonów. W 1893 roku awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i stanął na czele 7. Pułku Ułanów, a cztery lata później już jako pułkownik (niem. Oberst) został dowódcą 22. Brygady Kawalerii. W 1899 roku otrzymał pierwszy stopień generalski (niem. Generalmajor). Od 1902 roku, będąc już generałem porucznikiem (niem. Generalleutnant), piastował funkcję inspektora 4. Inspekcji Kawalerii, rezygnując w 1905 roku z tego stanowiska i przechodząc w stan spoczynku.