W literaturze zwraca się uwagę, że wszechobecność komunikatorów, poczty elektronicznej i mediów społecznościowych sprzyja kształtowaniu nawyku komunikacji asynchronicznej, w której nadawca może wielokrotnie redagować wiadomość i prezentować starannie wykreowany wizerunek siebie. W przeciwieństwie do tego rozmowa telefoniczna bywa odbierana jako „wtargnięcie” w czas i prywatność, nie daje możliwości edycji wypowiedzi i naraża na ewentualne milczenie, jąkanie się lub przejęzyczenia. Dodatkowo badania i wypowiedzi ekspertów wskazują, że w warunkach, w których sprawy dnia codziennego można załatwiać w całości online, telefon coraz częściej kojarzy się z sytuacjami trudnymi (np. rozmową z lekarzem, zgłoszeniem problemu, informacją o kryzysie). To sprzyja tworzeniu się negatywnych skojarzeń.
Na poziomie indywidualnym telefonofobia może być wzmacniana przez wcześniejsze negatywne doświadczenia (np. odebranie tą drogą złych wiadomości, konfliktowe rozmowy służbowe), cechy temperamentalne (np. wysoki poziom nieśmiałości) oraz czynniki językowe i kulturowe – badania wykazały, że wśród osób posługujących się językiem obcym lęk przed rozmowami telefonicznymi może być szczególnie nasilony.