Argumentował, że brak możliwości odwetu celnego czynił Wielką Brytanię słabą w negocjacjach handlowych.
Sprzeciw wobec reformy Reforma spotkała się ze zdecydowanym oporem ze strony Partii Liberalnej. Lider liberałów Campbell-Bannerman przekonywał, że cła zwiększą koszty życia dla Brytyjczyków. Szczególnej krytyce poddawano propozycję ceł na żywnośćA. S. Thompson, „Tariff Reform: An Imperial Strategy, 1903-1913”, „The Historical Journal”, 40/4 (1997)..
Upadek reformy W wyborach z 1906 roku Partia Liberalna odniosła druzgocące zwycięstwo, zdobywając zdecydowaną większość miejsc w parlamencie. Partie popierające reformę – Partia Konserwatywna i Liberalna Partii Unionistyczna rywalizowały o tych samych wyborców, co przyczyniło się do ich porażki. Kolejnym ciosem dla ruchu był udar Chamberlaina w 1906 roku, po którym jego zaangażowanie polityczne musiało zostać znacząco ograniczoneT. L. Crosby, „Joseph Chamberlain. A Most Radical Imperialist”, London 2011..
Realizacja reformy w okresie międzywojennym mały|Neville Chamberlian Mimo klęski kampanii w epoce edwardiańskiej, jej postulaty powróciły podczas Wielkiego Kryzysu. W latach 1931–1932, przy poparciu rządu jedności narodowej, kanclerz skarbu Neville Chamberlain wprowadziłS. Heffer, „Sing As We Go.