Analizując debiutancką powieść Droga okólna (1968), Kłusek wskazuje na jej wyraźnie propagandowy charakter i bliskość do konwencji prozy socrealistycznej, co – jego zdaniem – sprawia, że utwór wypada dziś mało wiarygodnie jako obraz doświadczeń rewolucyjnych. Za dojrzalszą uważa powieść Na spalonym miłość, która łączy wątek miłosny z rozliczeniem działalności powojennego podziemia antykomunistycznego na ziemi lubuskiej. Krytyk docenia w niej precyzyjne odtworzenie topografii Lublina i niejednoznaczne zakończenie historii bohaterów, ale jednocześnie zwraca uwagę na bezkrytyczne oparcie narracji na materiałach aparatu bezpieczeństwa i powielanie oficjalnej interpretacji wydarzeń z lat 40.
Literaturoznawcy zaliczają wczesne tomy opowiadań historycznych Jasińskiego, takie jak Dymy wyższe nad dęby i Mieczem i krzyżem, do nurtu literatury regionalnej o ziemi lubuskiej. Andrzej K. Waśkiewicz oceniał je jako charakterystyczne dla wcześniejszego modelu „literatury zobowiązań społecznych” i już w latach 60. uznawał za anachroniczny relikt tego sposobu pisania. Kłusek zwraca uwagę na ich silne zideologizowanie oraz faktograficzne uproszczenia, wiążąc powstanie tych książek z zapotrzebowaniem instytucji kulturalnych na „beletryzowane dzieje regionu”.