Pozwoliło mu to wywnioskować, że około trzy czwarte opadów płynęło przez rzekę Eschbach, co skutkowało średnim rocznym uzyskiem wody wynoszącym 3,6 miliona metrów sześciennych. Według obliczeń Intzego, zbiornik o pojemności miliona metrów sześciennych wystarczyłby do zabezpieczenia zaopatrzenia miasta w wodę pitną i zapewnienia wystarczającej ilości wody dla fabryk w dolinie. Aby to osiągnąć, rzekę Eschbach należało spiętrzyć na 25 metrów. Intze zaprojektował tamę z łamanego kamienia, zwężającą się od podstawy do szczytu i wygiętą w kierunku wody, z usypanym tzw. klinem Intzego (Intze-Keil) u podstawy zapory od strony spiętrzonej wody. Ułożona ręcznie zapora została ukończona po trzech latach, w 1892 roku. Wszystkie kolejne tamy Intzego zostały zbudowane zgodnie z tym projektem, z drugą zasadą Intzego.
W chwili jego śmierci 12 jego monumentalnych dzieł, zapór wodnych, było czynnych, 10 było w budowie, a istniały plany budowy kolejnych 24.
Intze był pobożnym luteraninem. Ponieważ w katolickim Akwizgranie nie było wówczas kościoła protestanckiego, uczęszczał na nabożeństwa w sąsiednim holenderskim mieście Vaals. Otto Intze i jego żona zostali pochowani na cmentarzu Nieuwe Hertogenweg w Vaals w Holandii.
Przypisy
Kategoria:Niemieccy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1843 Kategoria:Zmarli w 1904