Wzrastająca świadomość obywateli, a także oddolne inicjatywy środowisk naukowych, lekarzy weterynarii, pedagogów i działaczy społecznych stworzyły sprzyjający klimat dla rozwoju nowoczesnego ruchu humanitarnego.
Jednym z pierwszych i najbardziej widocznych przejawów tej aktywności była reaktywacja w 1920 r. Towarzystwa Ochrony Zwierząt, organizacji która swoje początki miała jeszcze w okresie zaborów. Towarzystwo powstało na terenie zaboru rosyjskiego w 1864 r., a od 1875 r. działało również w Krakowie, stanowiąc jeden z najważniejszych ośrodków myśli humanitarnej w Galicji. Jego odnowienie w warunkach niepodległego państwa oznaczało dążenie do kontynuacji tradycji i rozszerzenia działalności na ogólnokrajową skalę.
Dalszym etapem rozwoju ruchu ochrony zwierząt było powołanie w 1925 r. Polskiej Ligi Ochrony Zwierząt, a już rok później – w 1926 r. – Polskiej Ligi Przyjaciół Zwierząt z siedzibą w Warszawie. Organizacja ta szybko zyskała ogólnopolski charakter i odegrała kluczową rolę w popularyzowaniu idei humanitaryzmu wobec zwierząt. Członkowie Ligi prowadzili intensywną działalność edukacyjną, organizowali odczyty, pokazy i akcje społeczne, a także podejmowali konkretne inicjatywy poprawiające warunki życia zwierząt w miastach i na wsiach.