W wielu krajach budowane są zespoły elektrowni wiatrowych – tzw. farmy wiatrowe. Na polskim wybrzeżu Bałtyku oddano do użytku w 2006 roku taką farmę w miejscowości Tymień (25 wiatraków o mocy 2 MW każdy = 50 MW).
Wybudowane w 2012 w Elektrowni Wiatrowej Nowy Tomyśl maszty kratownicowe mają wysokość 160 m, a długość łopat wirnika – 50 m. W momencie budowy ich maszty były najwyższymi masztami elektrowni wiatrowych na świecie. Jedne z najwyższych elektrowni wiatrowych na świecie znajdują się w Gaildorfie (południowo-wschodnie Niemcy) – mają one wysokość 246,5 m. Zainstalowano tam 4 turbiny o mocy 3,4 MW, a farma wiatrowa jest połączona z hydroelektrownią i magazynem energii.
Oceny mocy wiatru dokonywane są globalnie na podstawie pomiarów i wyników modeli numerycznych. Archer i Jacobson opracowali mapy mocy wiatru na wysokości 80 m. Lokalnie oceny wiatru dokonuje się używając mezoskalowych modeli numerycznych, które pozwalają na zejście do skali 2–10 km, a oceny mocy wiatru na skali 100–200 m dokonuje się za pomocą prostszych modeli, często uwzględniających lokalne warunki topograficzne. W Polsce tylko w niewielu miejscach sezonowo prędkość wiatru przekracza 2,5 m/s, co uznawane jest za minimum, aby mogły pracować urządzenia prądotwórcze wiatraków energetycznych.