Luiza Robertsson z d. Pendyk (ur. 23 września 1970 w Lubaniu) – była polska piłkarka, występująca na pozycji pomocniczki lub napastniczki, zawodniczka głównie szwedzkich zespołów klubowych (dwukrotna królowa strzelczyń tamtejszej „ekstraklasy” – Damallsvenskan, wicemistrzyni Szwecji i zdobywczyni krajowego pucharu), w latach 1987–1992 reprezentantka Polski (w latach 1991–1992 kapitan „Biało-Czerwonych”). Z okazji jubileuszu stulecia PZPN wybrana do kobiecej „jedenastki” wszech czasów.
Kariera klubowa W Polsce W 1984 r. – mając 14 lat – postanowiła znaleźć drużynę, w której mogłaby rozpocząć regularne treningi piłkarskie. Najpierw nie znalazła uznania w AZS Wrocław, a następnie w Pafawagu Wrocław. Po kilku próbach dano jej jednak szansę w ekipie wrocławskich „akademiczek”, a w swoim debiucie – przeciwko Sokołowi Drzonków (wygranym 9:2) – grając na pozycji obrończyni, strzeliła cztery bramki. Szybko stała się kluczową zawodniczką pierwszego zespołu. Nie była pokaźnego wzrostu, ale równie dobrze grała prawą, jak i lewą nogą. Dzięki dobrym występom w ówczesnej I lidze, przed sezonem 1987/88 przeszła do czołowej ekipy w kraju – Czarnych Sosnowiec, a transfer ten otworzył jej drzwi do kadry narodowej, gdzie przez długie lata była podstawową piłkarką, od której zaczynało się ustalanie składu.