Rezygnacja z gry w reprezentacji Ze sporych pieniędzy, które Szwedzi zapłacili Czarnym Sosnowiec za transfer Pendyk, sama zainteresowana nie otrzymała nawet złotówki. Natomiast przyjazdy ze Sztokholmu do Polski, na zgrupowania kadry, powodowały konieczność wykładania przez nią własnych oszczędności. Z 7 tys. koron szwedzkich miesięcznej pensji na bilety zawodniczka wydawała połowę, a dzienna dieta reprezentantki wynosiła wówczas około 4 dolary amerykańskie. Jesienią 1992 r. Pendyk, wraz z grającą z nią w Tyresö FF inną kadrowiczką – bramkarką Barbarą Rembiesą, napisały list do władz PZPN, w którym postawiły ultimatum dotyczące warunków finansowo-organizacyjnych i personalno-sportowych funkcjonowania reprezentacji. W odpowiedzi, polska federacja piłkarska zaproponowała płacenie piłkarkom „dniówek” równych średniej krajowej, jednak oferta ta została przez obydwie zawodniczki odrzucona. Przeciętne wynagrodzenie w Szwecji było sporo wyższe niż w Polsce, więc wskazane stawki nie robiły na nich wrażenia, bowiem nie przystawały do cen połączeń przez Bałtyk. Wiosną 1993 r. mediacji w tej sprawie podjął się selekcjoner kadry narodowej Władysław Szyngiera, który objął to stanowisko - po nieakceptowanym przez Pendyk Jerzym Miedzińskim - zaledwie kilka miesięcy wcześniej.