Po awansie na kapitana (niem. Hauptmann) w 1862 roku został dowódcą kompanii w 60. Pułku Piechoty. Rok później objął funkcję adiutanta w dowództwie 11. Brygady Piechoty. Piastował to stanowisko do wybuchu wojny duńskiej w 1864 roku, kiedy powrócił do dowodzenia kompanią w 60. Pułku. W trakcie wojny wziął udział w bitwie pod Missunde oraz w bitwie pod Dybbøl. Po zakończeniu działań wojennych trafił do sztabu 12. Dywizji. Uczestniczył wraz z nią w bitwie pod Sadową, która była kluczowym starciem wojny prusko-austriackiej.
W 1866 roku awansował na majora i został przydzielony do pruskiego gubernatorstwa w Dreźnie, a po kilku miesiącach trafił do Sztabu Generalnego. Jednak rok później otrzymał rozkaz przeniesienie do służby w Armii Wielkiego Księstwa Badenii, gdzie otrzymał stopień podpułkownika (niem. Oberstleutnant) w 1868 roku. Podczas wojny z Francją był szefem sztabu wojsk oblegających Strasburg, a następnie został szefem sztabu generalnego XIV Korpusu Armijnego. Wraz z zakończeniem wojny powrócił do służby pruskiej, nadal dowodząc sztabem XIV Korpusu. W 1872 roku awansował na pułkownika (niem. Oberst). Po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) w 1877 roku został dowódcą 4.