Oberst), a w 1865 roku został szefem sztabu generalnego VIII Korpusu Armijnego.
Podczas mobilizacji na czas wojny prusko-austriackiej otrzymał stanowisko szefa sztabu generalnego Armii Elby. Uczestniczył między innymi w bitwach pod Mnichovym Hradištěm i Sadową. Po zakończeniu konfliktu powrócił na stanowisko szefa sztabu generalnego VIII Korpusu Armijnego, a w 1868 roku awansował na generała majora (niem. Generalmajor). W 1869 roku został wpisany na listę oficerów armii i zatwierdzony na stanowisku dowódcy 25. Brygady Kawalerii w Wielkim Księstwie Hesji. Na czele brygady walczył w Gravelotte podczas wojny z Francją. Następnie został szefem sztabu Armii Mozy, którą dowodził książę koronny Królestwa Saksonii Albert.
Po zakończeniu wojny został pełnił obowiązki dowódcy 19. Dywizji Piechoty, która wchodziła w skład Armii Okupacyjnej we Francji. W 1872 roku stanął na czele 17. Dywizji, a rok później otrzymał stopień generała porucznika (niem. Generalleutnant). W 1880 roku powierzono mu stanowisko generała-głównodowodzącego XI Korpusem Armijnym i pozostawał nim aż do swojej śmierci w 1889 roku. W międzyczasie awansował na generała kawalerii (niem. General der Kavallerie) oraz został wpisany na listę oficerów 2. Pułku Dragonów Gwardii.