Pułk miecznika koronnego Stanisława Denhoffa – oddział koronny autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wielkiej wojny północnej).
Formowania i zmiany organizacyjne W końcu XVI wieku w Rzeczypospolitej zaczęto organizować pułki jazdy. Grupowały one w sobie kilka (kilkanaście) chorągwi husarskich i pancernych. Początkowo były tworzone jedynie na czas wojny i sprawowały funkcję większej jednostki taktycznej. W drugiej połowie XVII wieku pułki istniały też w okresie pokoju.
W związku z trwającą wielką wojną północną, w 1703 sejm lubelski ustalił liczbę husarii na 2080 koni, pancernych na 8660 koni, a lekkich na 3000 koni. Zgodnie z tym etatem pułk miecznika koronnego posiadał 1 chorągiew husarską i 8 pancernych. Łącznie 730 koni.
W 1710 Walna Rada Warszawska ustaliła liczbę husarii w Koronie na 2080 ludzi, pancernych na 6000 ludzi, a lekkich na 1600 ludzi. Zgodnie z tym etatem pułk miecznika powinien posiadać 160 husarzy i 230 pancernych. Stan faktyczny wynosił odpowiednio 100 husarzy i 223 pancernych.