215–216..
Edukacja i wychowanie osób niepełnosprawnych w latach 1896–1921 Przed utworzeniem PIPS można było zaobserwować wyraźne działania na rzecz edukacji i wychowania jednostek niepełnosprawnych, chociaż nie używano powszechnie nazwy „pedagogika specjalna”. Do najważniejszych wydarzeń, mających niebagatelne znaczenie dla późniejszego jej rozwoju należy zaliczyć: w okresie zaborówGasik W. Szkolnictwo specjalne w latach wojny i okupacji (1939-1945), [w:] Dzieje szkolnictwa i pedagogiki specjalnej, pod red. S. Mauersberga. Warszawa, 1990, s. 102–104. 1896 – powstanie szkoły dla lekko upośledzonych umysłowo w Poznaniu; 1907 – uruchomienie placówki dla upośledzonych umysłowo przez magistrat warszawski; 1907 – powstanie z inicjatywy m.in. Jana Władysława Dawida i Anieli Szycówny Polskiego Towarzystwa Badań nad Dziećmi; 1912 – utworzenie w Krakowie „zakładu dla dzieci z odchyleniami w rozwoju umysłowym” przez prof. Jana Piltza. W okresie powojennym: 7 lutego 1919 r. – wprowadzenie „Dekretu o obowiązku szkolnym” obejmującym także dzieci upośledzone umysłowo, jeżeli w danej miejscowości znajduje się zakład kształcenia specjalnego; kwiecień 1919 r. – Ogólnopolski Zjazd Nauczycielski, na którym liczni referenci zajęli się problemem edukacji i wychowania osób niepełnosprawnych; 17 marca 1921 r.