mały|Hugo zu Hohenlohe-Oehringen, 1878 Już w 1849 przejął rodzinne dobra w Öhringen i Neuenstein oraz posiadłości śląskie. Jego dziadek Friedrich Ludwig, książę zu Hohenlohe-Ingelfingen wszedł w 1782 poprzez małżeństwo w posiadanie Sławęcic na Górnym Śląsku. W 1804 nabył także dobra Landsberg (Gorzów Śląski) i Koszęcin. Posiadłości śląskie obejmowały fideikomisy Sławęcice, Ujazd i Rudzieniec o łącznej powierzchni 175 km². Hugo doprowadził do ich przekształcenia w państwo stanowe i podczas uroczystości koronacyjnych Wilhelma I w 1861 roku otrzymał tytuł wojewody Ujazdu (Herzogs von Ujest).
W latach 40. XIX wieku nabył kilka kopalń cynku. Wchodząc w wydobycie galmanu i hutnictwo cynku na Górnym Śląsku, rozbudował rodzinne przedsiębiorstwa przemysłowe, zwłaszcza przemysł cynkowy. W 1871 kazał wznieść hutę cynku w Siemianowicach Śląskich (Bittkow) (tzw. Hohenlohe-Hütte), a także założono tam towarzyszącą kolonię Hohenlohehütte. W 1888 uruchomiono na tym terenie walcownię cynku. W kolejnych latach Hohenlohe-Oehringen przejął kolejne huty cynku, a w latach 90. XIX wieku także różne kopalnie węgla kamiennego. Pod koniec życia należał do największych producentów cynku na świecie.