Pod koniec XVI w. w pobliżu dawnego kościoła zaczęli osiedlać się mnisi pustelnicy. Oficjalne założenie klasztoru prawosławnego miało miejsce w latach 1659–1663. W 1694 r. do klasztoru przywieziono cudowną ikonę Matki Boskiej z wsi Hołubica (obecnie w rejonie złoczowski) i w 1754 r. została ona ukoronowana. W 1700 r. klasztor wraz z całą diecezją lwowską przystąpił do Unii, a po 1739 r. dołączył do Kongregacji Rusińskiej Zakonu Bazylianów. Zachowały się ważne dokumenty historyczne: kronika klasztorna (obejmująca lata 1583–1729) oraz księga pamiątkowa klasztoru (rozpoczęta w 1710 r.), do której w 1861 r. znalazł się wpis Tarasa Szewczenki (1814–1861). W 1946 r. klasztor został zamknięty przez władze radzieckie. Jego budynki wykorzystywano jako sanatorium dla chorych na gruźlicę. Nabożeństwa w świątyni odbywały się do 1960 r. Klasztor został przywrócony do życia w latach 1990–1991.
Architektura Na początku XVIII w. na terenie klasztoru znajdowało się kilka drewnianych kościołów (Zwiastowania NMP, Ścięcia św. Jana Chrzciciela, św. Onufrego), a także prawdopodobnie kamienna cerkiew Przemienienia Pańskiego, która została rozebrana w 1706 r.