W 1890 roku stanął na czele batalionu wchodzącego w skład 76. Pułku Piechoty, a po awansie na pułkownika (niem. Oberstleutnant) został zastępcą dowódcy 2. Pułku Grenadierów. W 1897 roku otrzymał stopień pułkownika (niem. Oberst) oraz objął stanowisko dowódcy 4. Pułku Grenadierów. Pozostawał nim do 1901 roku, kiedy powierzono mu dowództwo nad 81. Brygadą Piechoty, co wiązało się z awansem na generała majora (niem. Generalmajor). W 1905 roku został generałem porucznikiem (niem. Generalleutnant) i stanął na czele 27. Dywizji. Dwa lata później objął dowództwo nad II Korpusem Armijnym z siedzibą w Szczecinie.
Po wybuchu I wojny światowej II Korpus Armijny generała piechoty (niem. General der Infanterie) von Linsingena wszedł w skład 1. Armii, którą dowodził Alexander von Kluck. Jego pierwszym sprawdzianem bojowym była bitwa pod Mons. Wziął również udział w bitwie nad Marną, a jego jednostki dotarły 18 km od granic Paryża. Za działania w trakcie pierwszych miesięcy wojny został odznaczony Orderem Pour le Mérite. W 1915 roku objął stanowisko dowódcy nowo utworzonej Armii Południowej, która walczyła z Rosjanami w Bieszczadach.