Ustawa przewidywała m.in. zakazy dotyczące używania, użytkowania, uszkadzania i zanieczyszczania chronionych terenów oraz ich elementów przyrodniczych. Szczególną uwagę poświęcono ochronie fauny i flory: zabraniano polowania, rybołówstwa, chwytania i zabijania dziko żyjących zwierząt, a także zbioru wybranych roślin leczniczych oraz niszczenia drzew i innych roślin. Restrykcyjnie traktowano działania miały zapewnić równowagę środowiskową, takie jak zanieczyszczanie wód i zmiana ich biegu, niszczenie gleby, wydobywanie minerałów czy wzniecanie ognia.
Ochrona obejmowała również kontrolę obrotu i przemieszczania chronionych przedmiotów, w tym ich zbywania, nabywania, przewożenia oraz wywozu za granicę. Ustawa zakazywała także umieszczania na cennych obiektach i terenach tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków, które mogłyby naruszać ich walory estetyczne lub krajobrazowe, a także zakłócania ciszy. Kolejne ograniczenia dotyczyły wznoszenia budowli oraz zakładania i prowadzenia zakładów przemysłowych, handlowych, a także urządzeń komunikacyjnych i technicznych – w ogóle lub w określonym zakresie, zależnie od potrzeb ochronnych. Władze regulowały dostęp do określonych terenów, z wyjątkiem właścicieli, użytkowników, posiadaczy oraz ich domowników i pracowników najemnych.