W latach 1906–1912 była dyrektorką szkoły średniej im. królowej Marii Pii, pierwszej szkoły średniej dla dziewcząt w Portugalii. W szkole uczyła również matematyki, jako pierwsza kobieta w Portugalii, co czyniła aż do swojej emerytury. Była członkinią-korespondentką Lizbońskiej Akademii Nauk oraz wielu organizacji o naturze kościelno-charytatywnej. W 1906 roku dołączyła do kobiecej frakcji pacyfistycznej organizacji . Publikowała w magazynach Sociedade Futura oraz Alma Feminina. Wydała również kilka książek, w tym m.in.: Versos (1909), Terra de Amores (1924), Maria Amália Vaz de Carvalho (1930) oraz Para o Alto (1957).
Działalność polityczna Z powodzeniem wystartowała w w 1935 roku, uzyskując mandat do . Wspólnie z oraz Marią Cândidą Parreirą zostały pierwszymi kobietami wybranymi do parlamentu w historii Portgualii. Mandat w parlamencie sprawowała w kadencjach 1934–1938 oraz 1938–1941. W parlamencie skupiała się na reformie edukacyjnej oraz ulepszeniu systemu opieki zdrowotnej.
Życie prywatne i śmierć Nie miała dzieci. Zmarła 11 listopada 1966 w Lizbonie.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Portugalscy parlamentarzyści