Historia Rozwój welodromów wiąże się z upowszechnieniem wyścigów kolarskich w drugiej połowie XIX wieku oraz komercjalizacją tej formy widowiska sportowego (m.in. wyścigi torowe i zawody zawodowe, w tym wyścigi kobiet). Kolarstwo torowe znalazło się w programie pierwszych nowożytnych igrzysk olimpijskich (Ateny 1896), a infrastruktura torowa była następnie adaptowana do potrzeb kolejnych edycji igrzysk.
W XX wieku, wraz ze wzrostem prędkości i znaczenia standaryzacji, rosła rola regulacji technicznych (geometrii toru, oznakowania, stref bezpieczeństwa) oraz homologacji obiektów przez UCI. W historii olimpijskiej odnotowuje się m.in. welodrom częściowo zadaszony w Monachium (1972). W Montrealu (1976) rozegrano – według opracowań MKOl – pierwsze w pełni „indoor” zawody olimpijskie w kolarstwie torowym.
Konstrukcja i parametry techniczne mały mały mały
Geometria toru i przechyłki W przepisach UCI wewnętrzna krawędź toru definiowana jest jako układ dwóch łuków połączonych dwiema prostymi, a przechyłka (nachylenie) jest dobierana w zależności od promieni łuków oraz prędkości charakterystycznych dla konkurencji. W praktyce tory krótsze są bardziej strome;