W świątyni znajdowała się cudowna ikona Najświętszej Maryi Panny, a w 1912 roku zakupiono dla niej ikonostas z początku XVIII wieku.
Klasztor pełnił rolę edukacyjną i kulturalną: mieściło się w nim towarzystwo kulturalne „Proswita”, odbywały się tam kursy języka ukraińskiego dla duchownych, a wśród jego gości znaleźli się Iwan Franko (1894)Б. Мельничук, В. Уніят. Іван Франко і Тернопільщина. – Тернопіль: Тернограф, 2012. – С. 270., Bohdan Łepki i Andrij Czajkowski.
Klasztor został zlikwidowany przez władze radzieckie w 1946 roku, a od 1979 roku w jego pomieszczeniach mieścił się psychoneurologiczny internat.
Dziś klasztor jest aktywną instytucją religijną Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej. Ponowna działalność klasztoru rozpoczęła się w 1990 roku kiedy to część pomieszczeń została zwrócona Bazylianom. Nabożeństwa w odrestaurowanej cerkwi wznowiono w 1992 roku pod kierownictwem obecnego przełożonego, księdza S. Romanika.