керівник проєкту, науковий редактор Стоцький Я. – Тернопіль: ТОВ «Новий колір», 2014. – С. 367.: іл. – ISBN 978-966-2061-30-7..
W 1738 roku wzniesiono budynki klasztorne, a w 1856 roku zbudowano cerkiew klasztorną według projektu Adalberta Gaaara. W 1739 roku klasztor przyłączono do Zakonu Bazylianów Świętego Jozafata. W 1765 roku rodzina Raciborskich podarowała cerkwi cudowną ikonę Najświętszej Maryi Panny, wzorowaną na Madonnie Bełskiej (Częstochowskiej).
W 1946 roku władze radzieckie zamknęły klasztor, a mnichów wygnano. W okresie radzieckim cerkiew służyła jako magazyn, a klasztor jako internat i klub. W 1990 roku klasztor wznowił działalność.
W latach 1995–2002 klasztor obsługiwał parafię we wsi Milowce oraz przysiółek Żmykiw. W 2008 roku rozpoczęła się budowa nowego budynku klasztornego.
W świątyni znajdują się cudowne ikony Matki Bożej Ułaszkowieckiej i św. Jana Chrzciciela. Przechowywane są w niej także relikwie św. Jana Chrzciciela, świętego męczennika Jozafata Kuncewicza oraz fragmenty Krzyża Pańskiego.
Klasztor i jego parafia mają status miejsca pielgrzymkowego. Przy parafii działa bractwo, siostrzeństwo oraz służba ołtarza. Klasztor posiada budynki, cerkiew, dzwonnicę, ruiny dawnego klasztoru jaskiniowego oraz budynki gospodarcze. Na terenie parafii urządzono Drogę Krzyżową.