Następnie przebywał we Włoszech i Grecji, skąd kierował akcjami wojny nieregularnej w regionie Morza Śródziemnego i Europy Środkowo-Wschodniej (m.in. szkoleniem włoskich i francuskich partyzantów oraz zablokowaniem przejęcia władzy w Atenach przez komunistów). Pod koniec wojny w randze pułkownika trafił do Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force w Paryżu.

Związał się z Partią Konserwatywną, pełnił funkcję jej wiceprzewodniczącego (1964–1970). Z jej ramienia w latach 1945–1959 zasiadał w Izbie Gmin z okręgu Banbury. Początkowo odmawiał nominacji do rządu lub na funkcję whipa, później jednak zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Foreign Office (1953–1954, 1955–1957) i parlamentarnego podsekretarza stanu przy ministrze ds. Wspólnoty Narodów (1954–1955). W 1959 nie ubiegał się o reelekcję, przeszedł wówczas do pracy w sektorze prywatnym jako dyrektor w spółkach przemysłowych Head Wrightson i British Empire Steel Products. W latach 1964–1974 ponownie zasiadał w niższej izbie parlamentu, tym razem z okręgu Cheltenham. Był oddelegowany do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1954–1955, 1965–1968, 1970–1972), Zgromadzenia Parlamentarnego Unii Zachodnioeuropejskiej, i Parlamentu Europejskiego (1973–1975).