W latach 1705–1723 wzniesiono murowaną cerkiew św. Onufrego, według projektu architekta J. Mamrowcewa z Jarosławia. Później, w 1731 r., zbudowano budynek klasztorny, a w 1751 r. dzwonnicę. Klasztor był ważnym ośrodkiem edukacyjnym, gdzie w latach 1693–1781 i 1793–1902 działał nowicjat, a w latach 1758–1771 funkcjonowała szkoła teologiczna. Klasztor zarządzał kilkoma mniejszymi klasztorami. W 1744 r. przyłączono do niego klasztor św. Jana Teologa w Przemyślu, a z wsi Kołodence przeniesiono cudowny obraz św. OnufregoЧень Л. Я. Визначні монастирі Бойківщини // Вісник Національного університету «Львівська політехніка». Архітектура. – 2009. – № 656..
Po reformie Dobromilskiej Zakonu Bazylianów Świętego Jozafata w 1882 r. klasztor w Dobromilu nabrał szczególnego znaczenia, stając się ośrodkiem odnowy zakonu. Służyło tu jako nowicjusze wielu przyszłych wybitnych osobistości, w tym: D. Tkaczuk, P. Fidias, A. Kalysz, S. Ortyński, J. Łomnicki, M. Łonczyna i Andrzej Szeptycki. W 1886 r. papież Leon XIII podarował klasztorowi relikwie męczennika, św. Pasywa, które jednak, z powodu znacznej wilgoci ścian, zostały przeniesione do Klasztoru Krechowskiego w 1902 r.