Jako poliglotka Roland Holst stała się reprezentantką holenderskiego ruchu robotniczego na arenie międzynarodowej. Brała udział jako delegatka w kongresach Drugiej Międzynarodówki w Paryżu (1900), Amsterdamie (1904) i Stuttgarcie (1907). W Amsterdamie pełniła rolę tłumaczki, co pozwoliło jej nawiązać osobiste relacje z liderami europejskiej lewicy: Karlem Kautskym, Różą Luksemburg, a później Lwem Trockim. Więź połączyła ją z Różą Luksemburg, z którą dzieliła niechęć do biurokratyzacji partii i wiarę w spontaniczność mas.
Konflikt w SDAP i radykalizacja Pierwsze pęknięcie w jej relacjach z SDAP nastąpiło w 1903 roku, po wielkim strajku kolejarzy. Strajk, początkowo udany, został ostatecznie złamany przez rząd Abrahama Kuypera, który wprowadził ustawy zakazujące strajków w sektorze publicznym, nazwane przez opozycję „ustawami dusicielskimi” (worgwetten). Roland Holst przeprowadziła analizę tej porażki w broszurze De groote spoorwegstaking, de vakbeweging en de SDAP. Zdiagnozowała przyczyny klęski jako wynik „niewystarczającej organizacji, braku politycznego wglądu kierownictwa i przecenienia własnych sił”.