Skłoniło to ją ostatecznie do przyjęcia postawy radykalnego internacjonalizmu.
We wrześniu 1915 roku Henriette Roland Holst była jedyną przedstawicielką Holandii na konferencji w Zimmerwaldzie w Szwajcarii, która zgromadziła przeciwników wojny z całej Europy. Tam współpracowała bezpośrednio z Leninem i Lwem Trockim przy redagowaniu manifestu zimmerwaldzkiego, wzywającego do „pokoju bez aneksji i kontrybucji”. Po powrocie do Holandii, mimo cenzury, wydrukowała i rozprowadziła 10 tysięcy egzemplarzy tego dokumentu.
Jej relacje z bolszewikami w tym okresie były złożone. Choć współpracowała z Włodzimierzem Leninem – m.in. finansując w 1916 roku wydawanie pisma Vorbote (Zwiastun) – prywatnie była wobec niego krytyczna. W swoich dziennikach określała go mianem polityka „przyziemnego”. Znacznie bardziej fascynował ją Lew Trocki. W kwestiach ideologicznych pozostawała wierna luksemburgizmowi. Krytykowała leninowskie hasło „prawa narodów do samostanowienia”, uznając je – podobnie jak Róża Luksemburg – za niemożliwe do zrealizowania w epoce imperializmu i prowadzące do fragmentacji ruchu robotniczego.