W 1743 roku klasztor wszedł w skład Ruskiej Prowincji Opieki Najświętszej Bogurodzicy Zakonu Bazylianów, a później, w 1780 roku, do Galicyjskiej Prowincji Najświętszego Zbawiciela. Zgodnie z inwentarzem z 1773 roku, kompleks klasztorny składał się z wielu drewnianych budynków otoczonych płotem z gontowym daszkiem. Centrum stanowiła drewniana trójkopułowa cerkiew Świętego Mikołaja. Na południe od niej znajdowała się dzwonnica z kaplicą, a na zachód ciągnęły się cele klasztorne. Osobno od zabudowań klasztornych znajdował się dwór gospodarczy, który obejmował oborę (budynek dla bydła), gumno (miejsce do młócenia) i stodoły kryte słomianymi daszkami. Klasztor prowadził rozwiniętą gospodarkę, zasiewając pszenicę ozimą i jarą oraz żyto, owies i inne uprawy, a także utrzymując bydło i drób. Posiadał sad, a od 1778 roku prowadził fabrykę garbowania skór.

Poddani klasztorni, którzy zamieszkiwali na jurydyce, wykonywali swoje obowiązki. W szczególności parobkowie (chłopi z zaprzęgiem) odrabiali dwa dni pańszczyzny tygodniowo w ciepłej porze roku.